‘Rhwng y silffoedd’

Dyma nofel gampws ddychanol, wedi’i lleoli mewn dinas fach o’r enw ‘Aberacheron’, a’i phrifysgol gythryblus.  Yn hwyr y nos mae’r Is-Ganghellor gormesol, Yr Athro Diocletian Jones CBE, yn colli ei fywyd yn sydyn yn llyfrgell y Brifysgol.  Damwain anffodus, medd yr awdurdodau.  Ond a oes llofrudd yn rhydd ar y campws?  Mae Dr Llŷr Meredydd o Adran Griminoleg y Brifysgol, a’i gyfaill Menna Maengwyn, y Llyfrgellydd, yn dechrau ymchwilio …

Yma daw’r brifysgol gyfoes – yn gaeth i’r farchnad rydd ac ideoleg adweithiol – a’r gymdeithas afiach sy’n ei meithrin, o dan lach ddidrugedd yr awdur.

‘Doniol, crafog … a phryderus o gredadwy’ (Catrin Beard)

Rhwng y silffoedd
Y Lolfa
i’w gyhoeddi 1 Medi 2020

229 tudalen
Clawr meddal
ISBN  978178461856X
£8.99


Darn o Bennod 21: Yr Athro Dylan Quigley ar y cwrt sboncen

Cyn pen dim y sgôr oedd, Dyn Ifanc 6, Yr Athro Quigley 0. Roedd tymheredd Quigley, sylwodd Menna, yn codi dipyn eto ar ddiwedd pob pwynt. Erbyn y seithfed pwynt (a gollwyd eto) roedd yn berwi. Daeth llif o eiriau o’i wefusau.

‘Bastard! Bastard!’  

Ato ef ei hun roedd e’n cyfeirio.

‘Pa fath o ergyd oedd honno? Rwtsh llwyr. Pathetig! Gallai plentyn dwy oedd chwarae’n well.’

At ei ergyd ddiwethaf roedd e’n cyfeirio.

‘Beth yw’r pwynt o gario mlaen fel hyn? Pam ar y ddaear ydw i’n rhoi fy hun trwy’r artaith hon bob wythnos?’ 

Cwestiynau hollol rethregol oedd y rhain. Doedd e ddim yn disgwyl ateb oddi wrth y dyn ifanc, oedd yn plygu’n hamddenol yn erbyn y wal gyferbyn, gan ddiystyru’r cyfan. Yn raddol llwyddodd Quigley i adennill rheolaeth dros ei dymer, a rhywsut daeth y gêm i ben heb fwy o drafferth. Ond dilynodd y gêm nesaf yr un hynt â’i rhagflaenydd, ac roedd y dyn ifanc ar fin ennill eto. Eto codai tymheredd Quigley i’r un gwres peryglus. Y pwynt olaf. Gweinodd y dyn ifanc y bêl. Waldiodd Quigley hi’n ffyrnig. Parhaodd y chwarae nes bod y dyn ifanc yn rhoi lob perffaith i’r bêl. Syrthiodd hi mewn cornel letchwith ar flaen y cwrt. Gydag ymdrech arallfydol lansiodd Quigley ei gorff i’r gornel, ond roedd y bêl wedi hen farw. Ffrwydrodd. Hyrddiodd ei raced yn dreisgar yn erbyn y wal concrid. Chwalodd y raced yn deilchion. Fflachiodd darnau o blastig o amgylch y cwrt, a gollyngodd y llinynnau’n llac i’r llawr. Gorweddai corff Quigley wyneb ei waered ac yn ddisymud ar y llawr pren am funud. Llifai ffrwd fain o waed i lawr ei goes chwith. Yn sydyn safodd ar ei draed. Cerddodd tuag at ei wrthwynebydd. ‘Jolly good, well played,’ meddai, gan ysgwyd llaw y dyn ifanc, oedd yn amlwg wedi gweld yr olygfa hon o’r blaen.